Mechanizm powstawania pęcherzyków jest taki sam, jak w przypadku zakażenia wirusem HSV.

Ospa wietrzna » jest następstwem zakażenia pierwotnego tym wirusem. Okres wylęgania trwa 10-21 dni (zwykle 13 dni).
Półpasiec » uważany jest za wynik reaktywacji wirusa, który przez całe życie pozostaje utajony w zwojach czuciowych osób, które przebyły ospę wietrzną. Reaktywacje są często stwierdzane u pacjentów z chorobą nowotworową oraz osób przyjmujących leki immunosupresyjne i po urazach.

Ospa wietrzna jest wysoce zaraźliwą chorobą wieku dziecięcego.
Wysypka pęcherzykowa ospy wietrznej charakteryzuje się jednoczesnym występowaniem zmian chorobowych w różnych stadiach rozwoju. Początkowo powstają małe, czerwone plamki (zmiany grudkowe), a następnie pęcherzyki, które pokrywają się strupkami i goją sie bez bliznowacenia.

U dzieci choroba jest zwykle łagodna, lecz u dorosłych ma cięższy przebieg. Może nawet stanowić zagrożenie życia osób o upośledzonej odporności.
» zespół Reyea
» olbrzymiokomórkowe zapalenie płuc
» pozakaźne zapalenie mózgu lub opon mózgowo-rdzeniowych

Wysypka pęcherzykowa jest najczęściej widoczna na klatce piersiowej, lecz może być zlokalizowana w dowolnym miejscu. Pęcherzyki w przebiegu półpaśca mają ostro odgraniczony brzeg. Wysypka jest bardzo bolesna.
Nawroty półpaśca występują bardzo rzadko.

» zapalenie rogówki i błony naczyniowej oka

» droga oddechowa
» zakażenie przez kontakt z płynem pęcherzykowym

» leczenie jest zwykle podtrzymujące
» acyklowir w cięższych przypadkach
» dostępna żywa atenuowana szczepionka zalecana wszystkim dzieciom począwszy od 1. roku życia